چگونه فراموشت کنم تو را که از خرابه های بی کسی

 به قصر سپید عشق هدایتم کردی

 چگونه فراموشت کنم تو را

 که سالها در خیالم سایه ات را می دیدم

 و طپش قلبت را حس می کردم وبه جستجوی یافتنت

 به درگاه پروردگارم دعا می کردم

 که خدایا پس کی او را خواهم یافت

 چگونه فراموشت کنم تو را

 که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم

 برایم تمامی اسمها بیگانه شده اند و همه خاطره ها مرده اند

 دستم را به تو می دهم قلبم را به تو می دهم

 فکرم را نیز به تو می دهم

 وبدان تمامی لحظاتم تو را می خواهند

 و برای عطر نفسهایت دلتنگی می کنند

 می خواهم قلم سبزم را به تو هدیه کنم

 تا نوشته هایت همرنگ نوشته هایم شود

 بهتر بگویم سبز را با تو شناختم

 و دلم می خواهد یاد تو همیشه سبز باشد

 پس تو هم بیا دلت را به من بده فکرت را به من بده

 و سرت را روی شانهایم بگذار

 و بگذار عطر کلماتت را میان هم قسمت کنیم...

هوای

رنگی به رنگ چشمان سیاهت نمیرسد....

شب میدود به مرز شباهت نمیرسد....

من اشتباه کردم اگر ماه گفتمت....

خورشید هم به صورت ماهت نمیرسد....

 هر دفعه کودک غزلم میپرد هوا....

 دستش به میوه های نگاهت نمیرسد....

 هر وقت میزند به سرم فکر عاشقی....

جایی به جز کنار و پناهت نمیرسد....

 یاتونخوانده ای که بیایی به دیدنم....

 یا نامه های چشم به راهت نمیرسد....